دو اسب با یک واگن شاید ۱۳۲۰ بود، من در واگن پشت به اسبها نشستم ؛ صدای سم اسب ها در فضا پیچد ، همهمه مردم که هر کدامشان چیزی می فروختند یا چیزی می خریدند با صدای سم اسبها صدای مردم هارمونی زیبایی آفریده بودند با آن که فضا پر از صدا بود اما آرامشی عجیب به انسان حکم فرمایی می کرد . حتی می شد صدای روزنامه هایی را که از دست روز نامه فرو ش در هوا پخش شده بود را شنید ، خیابان شلوغ بود بدون هيچ هرج و مرجي . کیف دستی ام را باز کردم روزنامه ای را که از روزنامه فروش خریده بودم در آوردم ، بعد ا زچند دقیقه به ساعتم نگاه کردم ! ساعتم؟

زنگوله ها به صدا درآمد و اسبها آرام ایستادند کرایه ام را پرداختم و پیاده شدم با شتاب به سمت پیاده رو دویدم و باز صدای زنگوله  بلند شد از پیاده رو که به واگن نگاه کردم مردی را دیدم که از واگن جدا مانده بود و مردی که ندیده بودم ، احتمالا بعد از من سوار شده بود دست به کمر زده ايستاده بود و با خون سردی به دویدن آن مرد نگاه می کرد انگار نه انگار پسر بچه ای شیطان عقب واکن را چسبیده بود و موزیانه می خندید .

پشت سر مرد دست به کمر، زنی ایستاده بود که نگاهش به نگاه من دوخته شده بود ، خیره ! عجیب می ماند در نگاهش معنایی بود که نفهمیدم .

این بار بدون صدای زنگوله واگن و اسبها ایستادند زن نگاهش به من خیره و مرد دست به کمر به مردی که  دیگر نمی دوید و در جا مانده بود مثل مجسمه مانده بود.

در همان حالت مانده بوند انگار سالهاست همانجا بوده اند و انگار من بودم که فقط من این سکون را می دیدم و هر روز این صحنه را در مسیرم تعجب می کردم.

دو  اسب و یک واگن  ۱۳۹۰ من در واگن پشت به اسبها نشستم صدای بوق ماشین ها فضا  را پاره می کرد و صدای مردمی که نمی دانستند برای چه و چه می خواهند با روزنامه های که باد آنها را در خیابان پخش کرده بود ، به یاد آن روز افتادم کیف دستیم را باز کردم و یاد ساعتی که در جیبم بود و من آن را ندیدم .