این کار رو شبی که خونه ی مهیار رشیدیان بودم نوشتم، مریض بود،بد مریضم هست ! هیچی شم که دیدی نباشه خودش رو می خوابونه تو قبر، قرار بود براش داستان بخونم ... اما هر چی گشتم داستان رو پیدا نکردم ، نیورده بودم! شبمون به حرف ها و آدم ها و گذشته ها گذشت... از مریضی مهیار که بگذریم شب خوبی بود ... فرداش تولدم بود !
@ به تاریخ 87/08/27در ساعت 9 بعد از ظهر این مطلب رو تو وبلاگ قرار دادم محسن دلیرانی
